Exe9n van de bookcrossers heeft regelmatig last van overstromende boekenkasten, omdat ze bij een mediabedrijf werkt. En ze wil graag andere bookcrossers laten meedelen in de overvloed en daarom stuurt ze iedereen die daarom vraagt een willekeurig boek toe; totdat de boekenkasten weer normale proporties hebben bereikt. Je kunt geen boek uitzoeken; je moet maar afwachten wat je ontvangt.
En laat ik nu een heel mooi boek hebben gekregen: Gedrukte chaos van Michel Reinders. Ondertitel: Populisme en moord in het Rampjaar 1672. Het was de tijd van de moord op Cornelis en Johan de Witt, een bekend stuk Nederlandse geschiedenis. En voor iemand als ik die erg van geschiedenis houdt een schot in de roos! Dit boek komt voorlopig in mijn eigen boekenkast te staan!

Info over de inhoud van het boek:
Nooit was de stem van politiek verontwaardigde burgers krachtiger, luider en duidelijker dan tijdens de zomer en herfst van het Rampjaar 1672. Nooit was deze ook gruwelijker. Op 20 augustus werden Johan en Cornelis de Witt in Den Haag vermoord, uit elkaar gereten en in delen verkocht door honderden woedende burgers. De politiek van deze burgers was niet alleen zichtbaar in bloed; deze was ook te vinden in pamfletten. De Nederlandse Republiek werd overspoeld met meer dan een miljoen van deze populaire politieke publicaties.

Historici hebben altijd aangenomen dat deze pamfletten bestonden uit overheidspropaganda, bedoeld om x91het volkx92 op te hitsen. Uit dit boek blijkt echter iets heel anders. Niet alleen werden pamfletten in grote aantallen gekocht, gelezen en bediscussieerd door duizenden inwoners van de vele steden in de Republiek, deze burgers schreven en publiceerden zelf ook een groot aantal pamfletten. Het politiek debat dat voortvloeide uit deze publicaties bleek de grote innovatie van het Rampjaar 1672. Voor het eerst beschreven burgers uit verschillende steden en provincies zichzelf als xe9xe9n politieke actor. Zij vonden zelfs een nieuw soort pamflet uit: de gedrukte petitie. De Nederlandse politieke cultuur in de late zeventiende eeuw wordt grondig herzien in dit meeslepende en onthullende boek.

Mijn moeder gaat op vakantie…… Goh, echt waar? Ja, echt waar .
Drie jaar geleden zijn mijn vader en moeder voor het eerst een weekje naar Lunteren geweest via 'Het Vakantiebureau'; geweldige organisatie – heeft altijd vrijwilligers nodig / kan altijd vrijwilligers gebruiken. Zie o.a. www.hetvakantiebureau.nl. Maar dat terzijde.
Mijn ouders hebben het daar fantastisch naar hun zin gehad, mede vanwege de fantastische hulp die ze kregen bij de verzorging van mijn zieke vader. Hierdoor had mijn moeder ook echt een weekje vrij. En de afspraak was meteen gemaakt: volgend jaar gaan we weer en als xe9xe9n van beiden er niet meer is, gaat de ander sowieso. En helaas moest mijn moeder het jaar daarop alleen op vakantie – maar ze heeft doorgezet en is gegaan en heeft weer een geweldige week gehad.

Dit jaar gaat ze weer, al heeft het lang geduurd voordat ze dat definitief wist. Ze heeft nl. een hoog/laag-bed nodig en die waren allemaal al gereserveerd. Met pech voor de betreffende persoon en geluk voor mijn moeder kreeg ze eind vorige week bericht dat er door een annulering een bed was vrijgekomen. Met andere woorden: zaterdag a.s. gaat ze een weekje weg. Heerlijk voor haar, maar tja, dat vervoer……. Dat was vorig jaar helemaal in de soep gelopen omdat het taxibedrijf waarmee ze op reis ging er een sightseeingtripje Oost-Nederland van maakte en dat is raar als je in Noord-Nederland woont en naar Midden-Nederland wilt. Dus daar had ze weinig fiducie meer in.
Maar wat zou dat; voor het vervoer heb je toch niet voor niets vijf kinderen rondlopen, allemaal met minstens xe9xe9n auto tot hun beschikking :-). Tuurlijk mam, dat regel ik zo; moet geen enkel probleem zijn. Dus ik klim in de mail en probeer te regelen: 1x vervoer van huis naar vakantieplek, 1x vervoer van vakantieplek naar huis, met daarbij de aantekening dat ik zelf in oktober voor vervoer van huis naar ziekenhuis zal zorgen, waar ze heen moet voor een paar controlebezoekjes. Dus lieve broers, wie neemt de andere ritjes voor zijn rekening? In volgorde van leeftijd: broer 3 kan niet – zijn beide data op vakantie, broer 4 kan niet – zijn beide data op vakantie, broer 1 kan niet – allerlei andere niet afzegbare afspraken maar kan wel in oktober (als ruilmiddel ), broer 2 kan ook niet want werkt op zaterdag.
Na enkele dagen heen en weer gemail en liefdevolle aanbod van hubby om ook een ritje voor zijn rekening te nemen is het nu allemaal geregeld. Ma gaat onbezorgd op vakantie – en dat is het belangrijkste!!

Het is 1939. Marta is het kindermeisje van de 6-jarige Pepik, zoon van Pavel en Anneliese Bauer. De Bauers zijn rijke Joden in Sudetenland in het voororlogse Tsjecho-Slowakije. Wanneer de Engelse minister-president Chamberlain handjeklap doet met Hitler en Sudetenland aan Duitsland 'geeft' begint voor de familie Bauer een trieste weg waarvan ze niet beseffen waar die zal eindigen.

Donderdagskind is een niet alledaags boek over de Tweede Wereldoorlog. Alison Pick beschrijft op een hele heldere en onopgesmukte wijze wat de gevolgen zijn van de rassenhaat van de nazi's en hoe sluipenderwijs de wurggreep op het dagelijkse leven van de Joden steeds knellender wordt. Lang blijft Pavel geloven dat zijn gezin geen gevaar loopt. Ze zijn immers geen praktizerende Joden? De gevolgen zijn voor iedereen die de geschiedenis kent, duidelijk.

Het onderwerp van dit boek is echter minder bekend: de Kindertransporten die in 1939 zijn opgezet om Joodse kinderen uit door oorlog bedreigde gebieden over te brengen naar Engeland.

Het boek wordt grotendeels verteld door de ogen van het kindermeisje Marta. Zij houdt met haar hele hart van Pepik en zij probeert dan ook zijn leventje zo normaal mogelijk te laten verlopen. Haar houding tegenover Pavel en Anneliese is niet gemakkelijk te duiden. Aan de ene kant is zij vol goede zorg voor hen en wenst ze hen geen kwaad toe; aan de andere kant wordt door haar onbezonnenheid de vlucht van het gezin naar het vrije westen geblokkeerd. Is zij net zo naxefef als Pavel? De enige die goed door schijnt te hebben wat er aan de hand is, is Anneliese x96 en zij probeert op haar eigen wijze haar gezin te beschermen.
In een ultieme poging in ieder geval zijn zoon te beschermen, besluit Pavel Pepik mee te sturen met de Kindertransporten: treinen vol Joodse kinderen werden het land uit gebracht en opgenomen in gastgezinnen in Engeland. Hartverscheurende taferelen en uit elkaar gerukte gezinnen zijn het gevolg.

Het boek is in een aantal delen opgebouwd. Elk deel begint met een uit archieven afkomstige brief van hoofdpersonen uit het boek en een monoloog in het heden waar een onbekende persoon zich direct tot de lezer richt. En vervolgens volgen we de Bauers en Marta op hun weg door de gruwelijke geschiedenis tijdens de begintijd van de oorlog.

Ik vond het een prachtig boek, aangrijpend en emotioneel. Dat betekende voor mij dat ik het boek soms even weg moest leggen omdat wij nu weten wat de Bauers niet wisten.

De inspiratie voor het boek kreeg Alison Pick door haar eigen familiegeschiedenis: haar grootouders waren van Joodse afkomst en ontsnapten in 1939 uit het door de nazi's bezette Tsjecho-Slowakije. Op de site van Orlando Uitgevers staat een uitgebreid interview met de schrijfster.
Over de Kindertransporten is in 2000 een documentaire gemaakt: Into the Arms of Strangers: stories of the Kindertranport. Er is ook een website van The Kindertransport Association: www.kindertransport.org.

Toen wij ons huis hebben gekocht in 1988 (een nieuwbouwwijk), kregen alle nieuwe huiseigenaren een fruitboompje van de makelaar. Wij kregen een stoofperenboom en daar hebben we al heel veel plezier van gehad! Hij is flink genesteld op zijn stekkie in de tuin en voorziet ons al jarenlang van stoofperen. Een aantal jaren geleden dachten we even dat hij de geest gegeven had, maar na een keer extra goed snoeien en bemesten doet hij het weer als vanouds.

Gisteren hebben we de oogst van dit jaar van de boom geplukt: een flink krat vol! Kilo's en kilo's stoofperen……. en nu nog verwerken natuurlijk . Een deel hebben we her en der weggegeven aan de buren, maar het overgrote deel verdwijnt gestoofd en wel in onze vriezer. Het deed ons weer een beetje terugverlangen naar onze volkstuin, maar daar beginnen we toch maar niet weer aan. Onze droom is ooit nog eens een huis met moestuin te hebben. Tot die tijd beperken we ons tot de stoofperenboom en wat tomaten-, paprika- en peperplantjes in bakken in de tuin.
(Ik heb weer eens vergeten foto's te maken, vandaar even een plaatje van internet geplukt)

Gisteren in de krant gelezen over resomeren; het was zelfs een item in het NOS journaal. Resomeren is een nieuwe manier van lijkbezorging. Beetje luguber onderwerp, maar ik vind het wel reuze interessant. Bij resomeren wordt het lichaam bij 160 graden opgelost in een vloeistof van kaliumhydroxide, waarna er alleen poreuze botten overblijven die gemakkelijk vermalen kunnen worden. Volgens onderzoeksinstituut TNO is resomeren duurzamer, milieuvriendelijker, ruimtebesparend en mogelijk voordeliger dan begraven en cremeren en is de milieubelasting zelfs nul. Resomeren is in Nederland (nog) niet toegestaan; hiervoor moet de wet op de lijkbezorging worden aangepast.
Op www.faqt.nl stond trouwens in april 2010 al een artikel over resomeren; echt nieuw is het dus niet. Zie ook www.groeneuitvaart.nl voor een artikeltje over (o.a.) resomeren.

Ik moet zeggen dat ik het zo op het eerste gezicht een zeer interessant idee vind. Ik ben benieuwd hoe de discussie over dit onderwerp zich verder gaat ontwikkelen. Het schijnt dat Yarden deze discussie gaat aanzwengelen. Ik ken in ieder geval xe9xe9n persoon die dit helemaal geweldig zou vinden; ik zal het eens onder de aandacht brengen.

Zoals eerder gemeld zijn we zondag naar mijn moeder geweest. Het begon met een kleine tegenslag: vlak voor Assen giga-file omdat er op het TT-circuit ook iets gaande was. 2 van mijn broers stonden in dezelfde file, dus dat was gezellig heen en weer SMS'en (bij welk hm-paaltje staan jullie?), totdat het op een gegeven moment gelukkig weer begon te rijden. Met een klein uurtje vertraging zaten we bij ma aan de koffie. Erg gezellig, maar ik heb toch maar even (letterlijk) aan de bel getrokken: er moest nog een uurtje verder gereisd worden voor we bij onze volgende bestemming: Lauwersoog, zouden zijn. De rit daarnaar toe is ook heel mooi; het Groninger platteland is zeer de moeite waard, zeker als je rust en ruimte zoekt!
We zijn gelijk het visrestaurant ingedoken en zaten al gauw aan een heerlijk kibbelingmenu! Op 1 broer na waren we met allemaal visliefhebbers bij elkaar (altijd handig in een visrestaurant ). Daarna doorgereden naar het eind van de haven waar je over de pier een stukje door kunt lopen. Grote verrassing: een zeehond dobberde in het water, keek ons eens aan, dook weer onder en spartelde rustig verder. Het waaide behoorlijk, maar het was absoluut niet koud. Echt genieten; ik denk dat we wel een half uur hebben staan uitwaaien!

Terug naar ma's huis, nog een kop koffie en een broodje en het was tijd om weer richting de camping te gaan. Mooie dag, met gelukkig in de middag prima weer; het was weer gezellig!
We hadden een klein beetje gehoop dat het vandaag (maandag) ook nog mee zou vallen qua weer, maar de regen viel met bakken uit de lucht. Dus: afwassen, koelkast leeg, spullen inpakken en naar huis . Met een beetje mazzel (lees: als het geen honden en katten regent) zitten we op vrijdagavond weer op de camping!

Pfieuw, gelukkig zit de eerste werkweek na de vakantie er al weer bijna op. Het valt mij toch wel tegen hoor, om na zo'n lange, lekkere vakantie er weer tegenaan te moeten…… Ik denk dat de superdrukke periode direct voorafgaand aan de vakantie en de abrupte overgang naar het zalige dolce far niente mij in de anti-werkstand hebben gebracht. Daarbij komt dat het op het werk nu ook nog erg rustig is; dus is er ook (nog) geen noodzaak om eens flink de handen uit de mouwen te steken…..
Afijn; ik beschouw deze week maar als 'koude opstart' en dan vanaf volgende week er maar weer tegenaan! Maar vandaag nog even niet .

Een paar maal per jaar ontvang ik de brochures van nieuw uit te geven boeken van een aantal uitgevers. En gisteren lag de eerste najaarsbrochure in de bus! Dat betekent snuffelen, kijken wat er uit gaat komen aan nieuwe boeken en recensieboeken uitzoeken en aanvragen. Dat belooft weer extra leesplezier voor de komende maanden.

Komend weekend staat er een uitje op het programma, namelijk de (uitgestelde) viering van de verjaardag van mijn moeder. In juni was ze helaas ziek en moest het uitgesteld worden. Zondag zal het er dan toch van komen en hopelijk werkt het weer mee! Ze wil namelijk graag naar Lauwersoog 'visjes eten'. Ze is gek op de zee en op vis en dit is een perfecte combinatie, die we al eerder uitgevoerd hebben. De weersvooruitzichten zijn helaas niet zo denderend, dus laten we hopen dat het meevalt. In ieder geval gaan we richting het noorden met de hele familie (moeders woont in de kop van Drenthe); mooi weer of niet, en maken we er hoe dan ook een gezellige dag van.

Morgenochtend hebben we een afspraak bij de lokatie waar we eind september ons huwelijksjubileum willen vieren. 25 jaar alweer! Tempus fugit, echt. Het lijkt als de dag van gisteren dat we richting stadhuis en kerk gingen.
Wat we gaan doen? Dat blijft nog even geheim zodat eventueel meelezende gasten van die dag nog even in het ongewisse blijven . Het wordt overigens een zeer select groepje gasten: we vieren de dag alleen met mijn moeder en onze broers/zussen/zwagers/schoonzussen/nichtjes/neefjes. Al met al een groepje van 16 man. Dat hebben we ook gedaan toen we 12,5 jaar getrouwd waren, alleen waren toen ook onze getuigen erbij. Helaas hebben we met geen van onze getuigen nog (structureel) contact – tja, je groeit in de loop der tijd toch uit elkaar en met enkelen is het contact zelfs helemaal verbroken. Dus hebben we ervoor gekozen hen niet uit te nodigen. Maar ook met zo'n lekker klein, compact groepje als onze familie verwachten wij een hele gezellige dag te hebben. Wordt vervolgd!

Zo, dat zijn weer een paar dingen die ik kwijt wilde. Ik kan het wel allemaal in aparte blogjes opknippen, maar ach, zo kan het ook. En wie weet wat ik morgen weer kan schrijven .
  

Tijdens onze vakantie zijn we o.a. naar het CODA-museum in Apeldoorn geweest. Daar is momenteel een Suske en Wiske-tentoonstelling die we graag wilden zien. Viel een beetje tegen; het is meer iets voor kinderen. Wel erg leuk is de tentoonstellingsgids die je voor x80 2,50 kunt kopen. Aanrader, met veel informatie, tekeningen en leuke feitjes.

Maar in het CODA-museum was ook een tentoonstelling van een ons totaal onbekende kunstenaar: Marius van Dokkum. En alleen dat was al de moeite waard om het museum te bezoeken! Wat een prachtige, hilarische, ontroerende, herkenbare schilderijen maakt die man. We hebben ervan genoten, erom gegniffeld en met bewondering naar gekeken. Hij exposeert nog tot en met 25 september in het CODA-museum in Apeldoorn. Voor meer informatie, check zijn website: Site Marius van Dokkum.
Om nog na te kunnen genieten hebben we in het museumwinkeltje een verjaardagskalender met afbeeldingen van zijn schilderijen gekocht. Kunnen we nog even blijven gniffelen .

Vanaf mei t/m eind juni ben ik alleen maar bezig geweest met werken. We zaten in de eindfase van de voorbereiding van een groot internationaal congres in de RAI in Amsterdam, waar we meer dan 5000 fysiotherapeuten verwachtten. En die zijn er ook geweest! Ik was verantwoordelijk voor de coxf6rdinatie en aansturing van bijna 200 vrijwilligers die over een periode van 8 dagen werden ingezet. Een hele klus en met een paar kleine struikelblokjes zoals mensen die niet kwamen opdagen e.d. is het allemaal heel goed verlopen. Slopend werk, veel extra uren gewerkt, maar we hebben wel eer van ons werk gehad. En daarn een weekje afbouwen, opruimen, en toen de hele maand juli vakantie gehad!!

De vakantie was hard nodig en is heerlijk geweest. We zijn niet echt weggeweest, maar hebben ons prima vermaakt in onze caravan op de camping in Ermelo. Gewandeld, paar musea bezocht en natuurlijk heel veel gelezen. Een lijst van alle gelezen boeken zal ik later plaatsen. Maar gewoon de tijd hebben om op je stoel te zitten, niks te doen en om je heen te kijken, heerlijk! Voor de caravan genieten van spelende konijntjes en fouragerende merels, perfect! Reexebn en herten voorbij zien stuiteren tijdens wandelingen in de bossen, genieten! Kortom, heerlijke vakantie gehad. Alleen het weer was regelmatig spelbreker met veel regen en (te) lage temperaturen. We moesten veel dagen toch wel een trui aan en 's avonds barbecuen zat er niet in; zeker niet op onze plek waar we al vrij  vroeg in de schaduw zitten. En zelfs een paar keer de kachel aan gehad! Man, het is ZOMER!!

En nu weer thuis en vandaag weer de eerste werkdag. Het is gelukkig nog lekker rustig; ik ben de enige op de afdeling en er staat op dit moment niet veel op stapel. Hoewel ik wel al weer de eerste aanvraag voor een twee-daags congres binnen heb; half oktober. Ze zijn er wel mooi op tijd mee, maar niet heus……. Daar zullen we morgen eens verder in duiken en de boel gaan opstarten.

Al met al is een hele drukke werkperiode afgerond met een hele rustige relaxte vakantie. Mocht je nog met vakantie mogen: heel veel plezier.

Lijst gelezen boeken:
* Steen der wijzen – James  Rollins
* De noodkreet in de fles – Jussi Adler-Olsen
* Dossier 64 – Jussi Adler-Olsen
* De slaappop – Jeffery Deaver
* Onzichtbaar – Karin Slaughter
* Koude lente – Lieneke Dijkzeul
* Verblind door de zon – Natalie Young
* De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween – Jonas Jonasson
* Het jurylid – John Grisham
* Die je niet ziet – Mari Jungstedt
* Bloedgeld – Lee Child
* Codebreker – Alistair MacLean
* Het zat zo – Meir Shalev
* Als ik er niet meer ben – Debra Adelaide

Afrekening is het vervolg op het uitstekende debuut van Heleen van der Kemp: Blond 15. Politievrouw Britt Franken wordt geconfronteerd met enkele brute moorden waarbij al gauw het motief wraak om de hoek komt kijken: de slachtoffers zijn allemaal betrokken geweest bij ernstige misdaden en hun dood lijkt sterk op een executie. Er wordt een link ontdekt naar Justitia, een club die zegt voor gerechtigheid te staan; gerechtigheid die niet wordt gewaarborgd door het justitixeble apparaat in Nederland waarbij naar de mening van Justitia daders veel te soft worden gestraft. Maar wie zitten er achter Justitia? Alle mogelijke verdachten blijken een waterdicht alibi te hebben en Britt moet alle zeilen bijzetten om de mensen achter Justitia te vinden en verdere moorden te voorkomen.

Met Afrekening bewijst Heleen van der Kemp weer een uitstekend talent te hebben om de spanning in een verhaal subtiel maar heel duidelijk op te voeren. Vanaf het eerste begin tot de laatste bladzijde sleept ze de lezer mee op de speurtocht van Britt en haar mensen. Door haar toegankelijke wijze van schrijven zit je bijna bij hen op de lip en leef je met ze mee. De emoties lopen hoog op, op het bureau maar ook privxe9 wanneer de romantiek om de hoek komt kijken. En Britt en haar dochter Bo zijn nog bezig met de verwerking van de gebeurtenissen in Blond 15. Al met al genoeg ingredixebnten voor een prima thriller, waarmee Van der Kemp zich wat mij betreft definitief in de rijen van 'must-read' auteurs heeft geschreven.

Tegelijk met Afrekening is Blond 15, in een nieuw jasje gestoken, voor een zacht prijsje opnieuw uitgegeven. Dit duo hoort gewoon in de vakantiekoffer!